ازدواج سیاه سفید به قلم مرضیه نعمتی

پارت دوم :

با صدای بلند خندید. به نظر می‌‌رسید میانه پدر و مادرش کمی درست شده. تا جایی که به یاد داشت قبل از رفتنش به خارج از کشور همیشه شاهد دعواها و درگیری‌‌هایشان بود. پدر راه افتاد و مادر دست او را در دستانش گرفت و لبخند زد:
ـ همین روزا یه دختر خوب و خانوم و خوشگلم که بهت بیاد برات پیدا می کنم و می ریم خواستگاریش و همینجا موندگار می شی.
ابروانش ناخودآگاه درهم رفت. نیامده بود که بماند اما دلش نیامد خوشحالی‌‌اشان را خراب کند. رو به مادرش گفت:
ـ الان داریم کجا می‌‌ریم؟
پدرش به جای مادرش جواب داد:
ـ خونه آقاجون. می‌‌دونی که یه مدته اونجا زندگی می‌‌کنیم.
متعجب اخم کرد و گفت:
ـ برای چی؟!
این بار مادرش به جای پدرش جواب داد:
ـ پدربزرگت چهار ماه پیش مریض شد و بیمارستان بستری شد. بعد از اینکه مرخص شد وآوردیمش خونه‌‌ش اصرار کرد که من و بابات بریم تو آپارتمانشون و پیششون زندگی کنیم.
دلش برای پدربزرگش سوخت. بیشتر از این‌‌که به پدر و مادرش علاقه داشته باشد به پدر بزرگ و مادر بزرگش علاقه داشت چون در کودکی آنها زحمت بزرگ کردنش را بر عهده داشتند. خوب به یاد داشت که آن زمان‌‌ها مادرش به دنبال حرفه آرایشگری بود و پدرش هم درگیر ساخت و ساز ساختمان. صبح‌‌ها که پدر و مادرش سر کار می‌‌رفتند او را هم با خود به خانه پدربزرگش می‌‌بردند. پدربزرگ به گل و گیاه علاقه داشت و او را با خود به پارکی حوالی خانه‌‌اش می‌‌برد و در موردشان صحبت می‌‌کرد. او اما خیلی به باغبانی و مسائل مربوط به آن علاقه نداشت. پسری درونگرا و آرام بود با افکاری پیچیده و عمیق و فلسفی که فقط خودش از آنها سر در می‌‌آورد. با صدای مادرش از افکارش بیرون آمد.
ـ کیوان جان رسیدیم. پیاده شو!
نگاهی به ساختمان نمای مرمر سفید و قدیمی خانه پدربزرگش انداخت و لبخندی آشنا بر لبش نقش بست. از ماشین پیاده شد و سرش را بالا برد و دقیق‌‌تر به ساختمان نگاه کرد. همان خانه بود با همان رنگ و بو. حتی بازسازی هم نشده بود.‌ پشت سرش پدر و مادرش از پله‌‌ها بالا آمدند و چشمشان به در نیمه بازخانه افتاد. پدرش خندان گفت:
ـ صاب خونه مهمون نمی‌‌خوای؟
ناگهان صورت چروکیده پدربزرگش نمایان شد و دلش برایش پر کشید. پدربزرگ عصا زنان جلوی در آمد و به گرمی گفت:
ـ چرا نمی‌‌خوایم؟ از صبح منتظر مهمونمونیم.
و با دیدن او ناگهان چشمانش پر ازاشک شد و گفت:
ـکیوان! بابا جون... برگشتی؟
لحن پدربزرگ به قدری مهربان و رئوف بود که چشمان همه پر از اشک شد. به سمت پیرمرد رفت و خم شد و تنگ در آغوشش گرفت و گفت:
ـ قربونتون برم آقا جون.